Δεν γνωρίζω ποιό αστρικό φορτίο έδωσε ώθηση σε αυτή την ουσία να υπάρξει. Να ξεκινήσει αυτό το μεγάλο ταξίδι για να ενωθεί με ένα συγκεκριμένο σπερματοζωάριο και έτσι να αποκτήσει κοσμική ζωή. Ποιά δύναμη απελευθέρωσε αυτή η ένωση και άρχισε το Εγώ να κάνει τα πρώτα του βήματα σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Και πώς αυτά τα βήματα με έφεραν κάποια δεδομένη στιγμή στις 15.40 ακριβώς της 9ης Ιανουαρίου στην οδό Ασκληπιού και στον αριθμό 14. "Σπεύδε βραδέως" μου είχε πει κάποτε ένας φίλος." Αυτή η πόλη στέκει εδώ για 2.500 χρόνια"
Άραγε όταν περιμένουμε σε αυτό τον υγρό, ζεστό και αυτάρκη τόπο, τη μάτκα που λένε και αυτοί οι Ρώσοι - σε τι κόσμο φανταζόμαστε ότι ερχόμαστε;
Ασκληπιού 14, 9 Ιανουαρίου 2009. 15.40. Είδα γιατρούς να προσπαθούν να περάσουν τη γραμμή ανάσχεσης μιας διμοιρίας ΜΑΤ στη συμβολή Ασκληπιού και Σκουφά. Νοσηλευτές προσπαθούσαν να πείσουν τους μασκοφόρους με κράνη αστυνομικούς ότι πρέπει να περάσουν. Η εντολή ήταν ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ. Η εντολή εξετελέσθη. Οι νοσηλευτές απομακρύνθηκαν με φυσούνες.
Κατάλαβα, ότι βρέθηκα χωρίς να το θέλω στο πεδίο μάχης των μασκοφόρων – κουκουλοφόρων. Σήκωσα το κεφάλι μου για να δώ πέρα από τη γραμμή των μασκοφόρων, δεν είδα κανένα κουκουλοφόρο! Μόνο κάτι κορίτσια σαν τα κρύα νερά με κασκόλ πολύχρωμα- για τα δόντια του ήλιου. Το φώς αντανακλούσε στα κράνη των μασκοφόρων και φλάσαρε στα γκλομπς που δεξιά και αριστερά κινούνταν πάνω κάτω με ρυθμό. “Κάποιοι τρώνε ξύλο σκέφθηκα, έχει κουκουλοφόρους εδώ;” ήθελα να βεβαιωθώ . Πέρασα μέσα στο γωνιακό κατάστημα και ο μαγαζάτορας με άφησε να περάσω από την πλαινή πόρτα, είχα αποφύγει την πρώτη γραμμή ανάσχεσης, είχα μπεί μέσα στο μέτωπο! Ενας δικηγόρος φώναζε ότι είναι δικηγόρος και θέλει να δει τον επικεφαλής τώρα! Είχε πλάκα, έκανε τις ίδιες κινήσεις και επαναλάμβανε τα ίδια λόγια σαν ηθοποιός. Γύρω του ο χαμός, κόσμος καμιά 60 αριά, και καμιά 40 αριά μέσα στην πολυκατοικία της Ασκληπιου 14, 3 διμοιρίες τουλάχιστον, μια κλούβα που περιμένε υπομονετικά, άσπρα κράνη και γκλομπς, και όλα αυτά κίτρινα, ρίχνουν χημικά "θα πεθάνουμε". Πηγαίνω πίσω εντικτωδώς, τα πράγματα είναι επικίνδυνα, αν δεν μας συλλάβουν αυτοί, θα αλληλοποδοπατηθούμε. Με άκουσαν να φωνάζω "αλυσίδες οι δικηγόροι". Δεν πρόλαβα ποτέ να πιαστώ στην αλυσίδα το πλήθος με είχε φέρει μπροστά από την δεύτερη γραμμή ανάσχεσης, αυτή φυλούσε την κλούβα και έτσι όπως πλησίασα είδα πίσω από τη γραμμή μια κοπέλλα που μόλις πριν μιλούσαμε να την έχουν πάρει σηκωτή. "Ε! περιμένετε : γιατί;;; " φωνάζω. Πιάνω τη δικηγορική ταυτότητα και σηκώνω το χέρι μου ψηλά στον αέρα να τη δούν είμαι δικηγόρος !!! Με άφησαν να περάσω, με το που περνάω βλέπω πεσμένες στο δρόμο 3 γυναίκες μια μικρόσωμη, ηλικιωμένη και δύο νεότερες γύρω τους οι μασκοφόροι είχαν αρχίσει να κάνουν κύκλο. Σκύβω να βοηθήσω την πρώτη στη σειρά, με σηκώνει ένας μασκοφόρος τραβώντας, χαλαρώνω το κορμί μου αμέσως, "που πάμε; "του λέω "πάμε μέσα "μου λέει "πάμε" του λέω και εγώ.
Ετσι έγινε και διείσδυσα ως προσαχθείσα μέσα στο μπουντρούμι της ΓΑΔΑ. Μοντέρνο μπουντρούμι και εκσυγχρονισμένο αλλά μπουντρούμι. Το χειρότερο είναι ότι μέσα σε αυτό αναπνέουν οι μσκοφόροι. Ετσι δηλητηριασμένοι βγαίνουν στους δρόμους. Ποιός αφελής βάζει παιδιά 20 ετών να κάνουν αυτή τη δουλειά; Ποιός δηλητηριάζει έτσι τον υποτιθέμενο ανθό αυτής της χώρας . Τα νιάτα ντέ!
Δεν ήταν ιδέα μου, μέσα στο μπουντρούμι το μίσος κυλούσε ανάμεσα στα πόδια μας , τα βλέμματά τους ήταν προκλητικά, αλλά τα άφηνα να πέσουν κάτω, και έτσι αισθανόμουν το μίσος να μου παγώνει το αίμα, οι πατούσες μου είχαν μουδιάσει από τον ψόφο, κάθησα στα σκαλοπάτια να ξεκουραστώ και να ησυχάσω λίγο.
Άφησα αυτούς που είχα μπροστά μου και βρέθηκα ξανά μέσα στη κλούβα. Στην αρχή κοιταξα τη τσάντα μου, αν τα έχω όλα όσα πρέπει. Μετά οργάνωσα τη τσάντα μου, έκλεισα το κινητό μου για την περίπτωση που θα μου το έπαιρναν. Είχα επάνω μου 15 ευρώ. Αισθάνθηκα πλούσια. Μετά η κλούβα ανέπτυξε τρελλή ταχύτητα και αναγκάστηκα να καθίσω με δύναμη στο κάθισμα. Η συρταρωτή πόρτα πηγαινοερχότανε μέχρι που φράκαρε στο κλείσιμό της. " Αστυνομία αστυνομία η πόρτα" φωνάζαμε όταν φτάσαμε στη ΓΑΔΑ. Την ξεφράκαρε με τα πολλά ένας δυνατός τύπος. Με τράβηξαν έξω, μια μπατσίνα με τράβηξε από τον ώμο, έρχομαι μόνη μου της είπα, με πέρασε από έναν ανθρώπινο διάδρομο, ανθρώπινο ο θεός να το κάνει, ματατζήδες εν πλήρη εξαρτήσει στη σειρά, κάποιοι βαρούσαν τα γκλομπς στις ασπίδες, κάποιοι φωνάζανε κόψτε φάτσες,, κάποιοι ήταν τελείως απαθείς, ένας διάδρομος ανθρώπων χωρίς πρόσωπο.
Θα έβγαινα από τη ΓΑΔΑ ωρες αργότερα ζιβαγκοφόρος. Οι κάμερες στημένες έτοιμες και εγώ με το ζιβάγκο ανεβασμένο ως τη μύτη, έβγαινα από το μπουντρούμι ώρα 20.00; Η Αλεξάνδρας στο σκοτάδι, άδεια, διμοιρίες δεξιά αριστερά, πάνω κάτω. Πιο κεί το πλήθος βουβό, σκοτεινό περίμενε. Ακούστηκαν κάποια συνθήματα στην έξοδό μας. Το πλήθος άρχισε να μετακινείται, οι διμοιρίες σχημάτιζαν τετράγωνα μέσα στα οποία μας είχαν κλείσει. Μου πήρε 20 λεπτά να βρώ το κουράγιο για να περάσω μέσα από τους σχηματισμούς.
Αναρωτιέμαι, πώς μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς όταν προστατευόμαστε από θεσμούς όπως η αστυνομία; Ποιά είναι τα στοιχεία της εκπαίδευσης ενός οργάνου καταστολής; Να μισεί τους πολίτες που θα προστατεύσει; Ποιός πολεμοχαρής , ασύδοτος, ασυνείδητος έδωσε το λάκτισμα σε αυτά τα σκυλιά; Μόνο τα σκυλιά απλά υπακούν σε εντολές. Και μάλιστα τα πολύ καλά εκπαιδευμένα.Τελικά οι αστυνομικοί ποιούς προστατεύουν; Εμένα πάντως δεν με προστάτεψαν. Αντιθέτως με εξέθεσαν σε τεράστιο κίνδυνο! Ας μη μιλήσω για παραβιάσεις δικαιωμάτων. "Δεν υπάρχουν δικαιώματα, είναι πόλεμος". Ναι, αλλά δεν τον έχουμε κηρύξει εμείς. "Πόλεμος!" : η πρόφαση να ξεχυθούν τα σκυλιά στους δρόμους και όποιον πάρει ο χάρος.
Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος είναι ένα νεκρό παιδί. Που κανονικά θα έπρεπε να τον κλαίμε όλοι σαν να ήταν δικό μας. Γιατί ο θανατός του οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή η κοινωνία έχει βάλει αυτούς τους ασυνείδητους να δίνουν εντολές σε παιδιά που η ίδια η κοινωνία αρνήθηκε να εκπαιδεύσει πρώτα αυτή με τις αρχές ενός ελεύθερου ανθρώπου. Αυτή η κοινωνία επέτρεψε εξελικτικές διαδικασίες οπως η ανατροφή, η εκπαίδευση, η ανάπτυξη των ανθρώπων να γίνουν απλά αντικείμενο σε δελτία Παροχής Υπηρεσιών ή μαύρη εργασία μεταναστών. Πού βρίσκεται ο άνθρωπος σε όλα αυτά; Πού βρίσκεται ο άνθρωπος μέσα μας; Πώς τον εκδηλώνουμε στην καθημερινότητά μας; Κάθε μέρα ο καθένας από εμάς τι κάνει για να αισθάνεται άνθρωπος;
Όταν ο καθένας από εμάς προσπαθεί να δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είναι καλό να μη ξεχνά ότι στο κάτω κάτω αυτό το αστρικό φορτίο που μας έδωσε πνοή είναι η ύλη μας, και όχι τα νομίσματά μας. Ή με τα λόγια της Λ.Ν. “Παντού η α φ θ ο ν ί α διώκεται και επικρατεί ο φ θ ό ν ο ς .”
No comments:
Post a Comment