λέγεται Χριστίνα και ζεί στην υγρή Βρυξέλλα.Με γνωρίζει από τότε που ήμουν ωρών και εκ τότε με γαργαλά συνέχεια. Πότε με τα χέρια της και πότε με τα λόγια της.
Οι άνθρωποι που μας κοιτούν διαβλέπουν μια γενετική ομοιότητα αλλά πιο πολύ αντιλαμβάνονται ότι εγώ και αυτή μαζί δημιουργούμε ένα μικρό σύμπαν. Σε αυτό ο χρόνος συνοψίζεται στην απλή κατανόηση ότι μία και μία κάνουν δύο, ενωμένο και αδίασπαστο, δηλαδή ανίκητο.
Γνωριζόμαστε από ένα καπρίτσιο άλλων ανθρώπων- κάποιοι πριν από καιρό αποφάσισαν ότι αξίζει να αναπαραχθούν- έτσι τώρα εμείς απολαμβάνουμε το δύο το αδιάσπαστο και ανίκητο και πού και πού και κανά μπουκάλι κρασί Αλσατίας. Είπαμε γενετική ομοιότητα, τσουγκρίζουμε τα ποτηράκια μας και με τα μάτια ευχόμαστε η μία στην άλλη της γιαγιάς μας της "τρελλής" την ευχή:"άντε και τα θυμαράκια κλήματα... "
Δύο, αδιάσπαστο, ανίκητο και ενίοτε ατρόμητο. Έχουμε εφορμήσει αμφότερες σε σπουδαίες αποστολές, άλλες τις διαλέξαμε και άλλες μας διάλεξαν αυτές.
Πρόσφατα η πιο γλυκειά φωνή του κόσμου έγινε βράχος να καθήσω να πάρω μια ανάσα, να κρατηθώ να μη πέσω που ζαλίστηκα από τη σκοτοδίνη της ανατροπής. Πέρασε μαζί μου βράδια αξημέρωτα που μούλιαζαν στην υγρασία της λύπης, τα φώτισε με το θάρρος της και την υπομονή της. Με βήματα απλά, χωρίς σκέρτσα έκανε αυτό που έπρεπε.
Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ανασαίνουμε ελαφρά, αφήνοντας το χρόνο να κυλάει, χωρίς ξεσπάσματα, χωρίς στάσεις, χωρίς ούτε καν ένα κίχ.
Είμαι τυχερή, όταν ήρθε αυτή η στιγμή, η πιο γλυκειά φωνή του κόσμου έδωσε ρυθμό στην ανάσα, έβρισκε παιχνίδια να ξεγελάει το μυαλό και η αγκαλιά της ήταν η στεριά μου.
Το ζωντανό με κοιτάζει εξεταστικά "Μη ξεχάσεις να γράψεις και για τα μπιφτέκια που μου έδινε ... " βλέμμα νούμερο 188.
Εγώ και το ζωντανό είμαστε τρελλοί φαν της πιο γλυκειάς φωνής του κόσμου και το βροντοφωνάζουμε : Χριστίνα και ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ !!!
