Warning Shots

Τέτοιες ρίχναμε χθες όλοι μαζί, περίπου 5.000 ήμασταν, στο ρυθμό που μας έδιναν αυτοι οι φοβεροί τύποι εκεί πάνω, στον Βράχο.
Η εικόνα μεταδιδόταν ζωντανά από το φεγγάρι σε όλο τον κόσμο, τι σόι δορυφόρος είναι αυτός ο πλανήτης άλλωστε, αν δεν είναι να μεταδίδει το κοσμοιστορικό; Και δεν είναι κοσμοιστορικό να περνάνε καλά 5.000 άνθρωποι ταυτόχρονα;;;
Στο τέλος καθήσαμε στο πεζούλι μέχρι να ζαλιστούμε από την κοσμοσυρροή και μετά ..μετά κόψαμε δρόμο από ένα μονοπάτι, τόσο κατηφορικό που στο τέλος κάναμε τσουλήθρα από το πάνω πάρκινγκ στο κάτω, ενώ ο κόσμος είχε πλέον στοιχιθεί σε σειρές, και κατέβαινε τον δρόμο του θεάτρου…. κανονικά .

Μετά στην κίνηση κόψαμε πάλι από τα στενά του Βύρωνα, και ήρθε η σκοτεινή εμπεδοκλέους να μας σώσει από τη κίνηση της συναυλίας, I am happy έλεγε η G. από το πίσω κάθισμα , happy shiny στο σκοτάδι σάββατο βράδυ, σάββατο βράδυ, σάββατο βράδυ.

Αργότερα, αρνούμενη να πάω στο νηπιαγωγείο, για να χορέψω με τα άλλα παιδάκια, κυλούσα στην πειραιώς, avatar ξανά (οι ανθρώπινοι μύες δεν είναι σχεδιασμένοι για επαναλαμβανόμενες μικρές κινήσεις, πρώτη,νεκρά,πρώτη). Ενώ αυτό οδηγούσε εγώ απολάμβανα το video game, στάση ομόνοια, άδεια, νωθρή, σαν σε πόλεμο η πόλη, χωρίς ανθρώπους τριγύρω, το πορτοφόλι μου έβγαλε τα τελευταία 4 ευρώ με δυσκολία, ο εφημεριδοπώλης με κοίταξε στραβά, “τέσσερα ευρώ σε δεκάλεπτα και εικοσάλεπτα είναι ένας καλός λόγος για καυγά;” είπα και εγώ με το δικό μου βλέμμα, “δεν γαμείς” μου απάντησε και αυτός με το δικό του, είδα το everest από μακριά και αποχαιρέτησα το hot dog που χάνω (καταραμενο πορτοφόλι), το avatar με περίμενε, μυρίστηκε ένα σκουπιδιάρικο που είχε κλείσει τη Μπενάκη, με πήγε βόλτα μέσα από τις βιτρίνες της Σταδίου, μετά επάνω στις σχολές Δοξιάδη και μετά κατάβαση το λόφο a la σουμάχερ . O αέρας περνούσε μέσα από τους δρόμους , υπόνοια φύσης , ίσα ίσα να ξυπνάει την ψυχή νυχτιάτικα… σάββατο βράδυ, σάββατο βράδυ, σάββατο βράδυ ….