ftou ξελευθερια

Το ζωντανό μου έριξε ένα πολύ σοβαρό βλέμμα σήμερα. “Μα καλά είμαστε σοβαροί; τι είμαι αρκούδα και μου έχεις περάσει αυτό τον χαλκά; μήπως μου κρατάς και το διαβατήριο και δεν το έχω πάρει χαμπάρι;; μήπως είμαι φιλιπιννέζος; Το έχω πει πολλές φορές ότι το ζωντανό έχει πάντα δίκιο. Έτσι και σήμερα, είχε όλο το δίκιο με το μέρος του.
Ξαφνικά, σαν να με τίναξε μια δύναμη που μόνο εγώ την ένιωσα σηκώθηκα από τη θέση μου, το άρπαξα, πήγαμε μαζί μέχρι εκεί που άνοιγε ο δρόμος και εκεί το άφησα ελεύθερο. Γυρνώντας την πλάτη μου μόλις που πρόλαβα να δώ το πώς ξεχύθηκε στην ελευθερία και ας ήταν τα ανηφορικά σκαλιά του Στρέφη που έπρεπε να ανέβει.
Το μυαλό δούλευε σαν μούλτι κόφτης. Θρυμμάτισε όλες τις πιθανότητες καταστροφής, απώλειας σε δευτερόλεπτα δίχως ούτε ένα λεκέ, μια ένδειξη αυτής της επεξεργασίας.Κάθε βήμα και μια διαφορετική σκέψη. Σαν να το ήξερα, πριν να κάνω όλα αυτά είχα παραγγείλει ένα τζίν τόνικ. Το βρήκα στο τραπέζι να με περιμένει. Καλλιδρομίου, μεσημέρι σαββάτου, η λαική ανέβαζε στροφές, οι φωνές κορυφώνονταν, ο κόσμος βούιζε, τα καροτσάκια άστραφταν, ο ήλιος σε ράβδους, μέσα απο τις μουριές και τα σύννεφα. Η παρέα απασχολημένη στη συζήτηση, το τζίν τόνικ παγωνε τις φωνητικές χορδές , η υπόθεση σήκωνε τσιγάρο.
Επιασα τον εαυτό μου να τρώει τα νύχια του. Καλύτερα αυτά παρά τα μύχια του σκεφθηκα. “Σε βάζει ο διάολος ” μου έλεγε η μητέρα μου συχνά όταν ήμουν παιδί. ¨Ετσι και τώρα μεγάλη, “”με έβαλε ο διάολος σκεφτόμουν και έπινα γουλιές από το ποτό μου.
Και τότε ήρθε το κύμα και έπνιξε όλες τις σκέψεις, σκέπασε τις αντιφατικές φωνές, κυλίστηκε με άνεση πάνω στο αναπόφευκτο….
Το ζωντανό ήξερε το δρόμο, γύρισε σαν να μη συνέβει τίποτε, λιγώθηκα που το είδα να έρχεται με αυτοπεποίθηση στο τραπέζι, ήπιε το νεράκι του και κάθησε ήρεμο.
Το κοίταξα βαθιά στα μάτια. Με κοίταξε και αυτό. Νούμερο 425 : Θα κάνω και μεγαλύτερες βόλτες να ξέρεις, απλά δεν ήθελα να σε τρομάξω πρώτη φορά σήμερα… Του χω μια λατρεία… που μου τα λέει κοτσονάτα!