ΕΘΝΙΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε.

Από την ησυχία γιαούρτι τόσα βράδια πίσω ο χρόνος έχει κυλήσει σαν σταγόνα στο τζάμι μια βροχερή νύχτα σαν την χθεσινή.Γρή-γο-ρα.
Χθες το ζωντανό ήταν κατηγορηματικό, είχε καθήσει μπροστά στην πόρτα και δεν με άφηνε να φύγω. Καθισμένο στα πίσω του πόδια με την ουρά κάγκελο και το τρίχωμα στο μαλλί ολιγοντί ξυσμένο, όπως μόνο αυτό μπορεί να το κάνει μου έλεγε “είναι σάββατο, δεν πάμε στο γραφείο σήμερα τελεία και παύλα.” Μου πήρε ώρα να καταλάβω το νόημα, νούμερο 1.000.037 ούτε ο Πυθαγόρας δεν έχει δυσκολευτεί τόσο με έναν αριθμό είπα ξέπνοα, ενώ προσπαθούσα να τραβήξω την προσοχή του με ένα αδιάβροχο frisbie. Ούτε που μου έδωσε σημασία.
Με κοίταζε στα μάτια και μου έστελνε εικόνες από δένδρα ψηλά, πυκνά δάση, baby μανιτάρια καλά κρυμμένα, ανοιχτούς ορίζοντες που γίνονται ένα με τη θάλασσα, εικόνες μόνο εικόνες μου έστελνε το ζωντανό και εγώ λιγωνόμουνα, φουρτούκιαζα, και αισθάνθηκα ότι μετά από όλες αυτές τις ημέρες αποκλειστικής κτηματογράφησης ιδιοκτησιών έχω εντελώς αμελήσει να κτηματογραφήσω τη βαθύτερη επιθυμία μου κάθε μέρα που περνά.
Κοίταξα το ζωντανό με άλλο βλέμμα. Ανακάθησε και αυτό και άλλαξε πλευρά στην ουρά. Κάθησα και εγώ ωκλαδόν και άνοιξα την αγκαλιά μου, χωρίς καμία εντολή ήρθε κοντά μου. Έβαλε τα μπροστινά του πόδια μέσα στο ωκλαδόν και τα πίσω τα άφησε απέξω, καταπληκτική πόζα και το ήξερε. Με κοίταξε πάλι στα μάτια : “Ξέρω ακόμα ότι τελικά στο γραφείο θα με πάς και σήμερα, αλλά τουλάχιστον θα έχουμε κάνει το κέφι μας μέχρι να φτάσουμε, όχι;” Νούμερο 1.000.039, στα βαθιά νοήματα το ζωντανό επιστρατεύει τους διδύμους πρώτους. Πρέπει να φωτίστηκε όλο μου το πρόσωπο με την εύλογη απορία!!! Λες;;;;
Αργότερα, το βράδυ μάθαινα ότι ο Αλβέρτος Αινστάιν πάτησε το πόδι του στο Elis Island στις 16 Οκτωβρίου 1933, καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, η φωνή ήταν πολύ καθαρή, η κάθε πληροφορία ακούγονταν στέρεο στο δωμάτιο, το ζωντανό, ξαπλωμένο δίπλα μου έδειχνε να μην συγκινείται καθόλου. Τον χάιδεψα απαλά στο κεφάλι, σχεδόν καθησυχαστικά.Σήκωσε το βλέμμα του “Για να με φωνάζεις Αλβέρτο, πρέπει να μάθεις καλά τη προπαίδεια, τελευταία όλο λάθη κάνεις…”. Του ζούληξα τα αυτιά απαλά… και βάλθηκα να πολλαπλασιάζω τη λατρεία μου.