Leaving Las Vegas

Το ζωντανό χούφτωνε τον αέρα με τη μούρη του. Πατούσε γερά τα πίσω πόδια στο κάθισμα ενώ είχε καρφώσει τα μπροστινά του στο κατεβασμένο παράθυρο του αυτοκινήτου. Τα δέντρα τριγύρω έτρεχαν μαζί μας. Με σταθερή ταχύτητα ξεχυνόμασταν στην ολική παράδοση. Η μέρα μας έδινε στη νύχτα. Όταν φτάσαμε στον κεντρικό δρόμο το σκοτάδι ήταν πλέον πραγματικότητα.Το ζωντανό κούρνιασε στη μονοτονία της εθνικής.Μας οδηγούσες στην πόλη.Τα φώτα της εθνικής σε πρόδιδαν.Με βαριά καρδιά είχα αφήσει το δάσος.Με βαριά καρδιά με είχες πάρει μαζί σου. Το τουτού έτρωγε τα χιλιόμετρα και γρήγορα μας πάρκαρε μπροστά ακριβώς από τον προορισμό μας. Με τέτοιο τουτού άβαταρ μόνο περήφανη θα μπορούσα να ήμουν. Και έτσι ήμουν όταν είπες στο μετρ του εστιατορίου : "Φιλαράκι; που να κάτσουμε να ρίξουμε μια γρήγορη μάσα;" Περήφανη και με τη ψυχή να γελάει απόλαυσα το ρομαντικό δείπνο με το φαί της κακιάς ώρας.Κάναμε τσιν τσιν  όπως οι Ιταλοί,με τον ήχο των ποτηριών κοιταζόμασταν στα μάτια,  σωστοί τζογαδόροι.

Με το κεφάλι μου να σπινάρει ελαφρά από το κρασί σε ακολούθησα στην αποστολή. Έπρεπε να στηρίξουμε την τέχνη. 

Στην επιστροφή παίζαμε ότι αφήσαμε το Las Vegas,είχαμε μείνει εκεί μια νύχτα,ταξιδεύαμε λέει στην απέραντη έρημο. Βλέπαμε τον κάμπο και είμασταν στην έρημο, γρήγορα στρίψαμε  για το δάσος.

Ανεβήκαμε το φιδίσιο δρόμο χέρι χέρι, μια γενναία γλύκα με είχε συνεπάρει. Δεν θυμάμαι τις ατάκες μου, ούτε τις δικές σου... μόνο την απότομη κατηφόρα που κατεβήκαμε ήσυχα, σαν τίτλοι τέλους ένα πράμα που κατεβαίνουν σταθερά στην οθόνη...