INTONARUMORI

Το ζωντανό μυρίζει τη βροχή ενώ εγώ έχω στήσει αυτί ... σαν να πέφτει  μέσα στο κεφάλι μου το νερό, καρφώνεται ο ήχος στη κυψελίδα του αυτιού και απο εκεί κατευθείαν στη ψυχή...  γεμίζει τη δεξαμενή...να ποτίζω την απώλεια. Το ζωντανό με κοιτάζει επίμονα. Μυρίζεται ταξίδι. Μεγάλο πράγμα η όσφρηση.Πάντα πίστευα ότι η αίσθηση αυτή συνδέεται βαθιά και αυτόματα με το ένστικτο.Το ζωντανό μυρίζεται σωστά. Παίρνουμε τα βουνά...τα ξωτικά μας περιμένουν. Είναι όλοι ειδοποιημένοι. 

Το ζωντανό παραδίνεται στο χρόνο με μια πιρουέτα που θα τη ζήλευε και ο πιο φτασμένος γιόγκι. Ακούω τη βροχή και σκέφτομαι τα λεπτά της ώρας,σηκώνω ψηλά το βλέμμα και ο ήλιος μπαίνει στο παιχνίδι,φωτίζει τα κεραμίδια, καλεί τους φτωχούς ότι ήρθε η ώρα τους, ήλιος και βροχή "η ώρα η καλή", κλείνει τις ομπρέλες στα χέρια των περαστικών, κάποιες σταγόνες επιμένουν... καθόμαστε πρόχειρα στα σκαλοπάτια του σπιτιού, η γειτονιά έχει ξυπνήσει, ο χρόνος κυλάει... ο χρόνος κυλάει στο καινούριο μου σπίτι, ξυπνάω αργά αργά, όσο πιο αργά μπορώ, λες και ο ρυθμός θα κρατήσει τη στιγμή καρφωμένη στο πλημμυρισμένο μου μυαλό ενώ εγώ ανακαλύπτω το πιο όμορφο σπίτι του κόσμου: το παρόν.