Το πρωί σε μια μικρή αίθουσα, πρώην τουαλέτες της Σχολής Ευελπίδων, νυν αίθουσα συναινετικών διαζυγίων.Κρυμμένη στο τέλος ενός διαδρόμου που στέκεται πάνω από το κλιμακοστάσιο σαν γέφυρα. Από την κουπαστή του κρέμονται νευρικοί δικηγόροι που δυσανασχετούν περισσότερο περιμένοντας τον συνάδερφο ή τον μέλλοντα πρώην σύζυγο.
Η μέρα είναι ιδιαίτερη, το μαγαζί κλείνει για διακοπές του Πάσχα,Oυς ο θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτο. Μόνο Πρόεδρος. Η Πρόεδρος ιδρώνει, χωρίζει πολλούς σήμερα,που χώρεσαν όλα αυτά τα νυφικά σε αυτούς τους φακέλλους δικογραφίας; Μετράω γύρω στους 50 μπροστά μου. Περιμένω να εκφωνήσει τον δικό μου. Είμαι εδώ ως πληρεξούσιος. Μετράω μόνο την αναμονή για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Ευτυχώς έχει ένα παράθυρο ανοιχτό να παίρνουμε αέρα πλησιάζω, σκέφτομαι "βρε την κουφάλα την ζωή, πως τα ισοπεδώνει φτωχοί - πλούσιοι στην ίδια τρώγλη παίρνουν διαζύγιο, εδώ σε αυτή την πρώην τουαλέτα καταλήγουν μερικοί". Η διπλανή συνάδελφος μιλάει με μια φίλη για τον γάμο της, θα γίνει το Πάσχα. Δεν έχει διαννοηθεί ότι μπορεί να πατήσει το πόδι της και για την ίδια κάποια στιγμή σε αυτή την πρώην τουαλέτα. Μόνο για πελάτες. Χαμογελώ ειρωνικά. Κουφάλες δικηγόροι... Η σειρά μου τώρα Παρίσταται διά η μαρίτσα βουρλίδου. Μάλιστα θέλει να χωρίσει διακαώς, έχουν συμφωνήσει τα πάντα εκτός από το πώς να αγαπιούνται. Παιδιά, σκυλιά όλα η μητέρα, ναι, όχι καμία αξίωση από τα αποκτηθέντα, αυτά στον άνδρα. Τυπικό διαζύγιο.Επόμενος.
Ξεχύνομαι στην υπέροχη ημέρα. Το πιο σπουδαίο με την Ευελπίδων είναι ότι βγαίνοντας μπορείς να φωτοσυνθέσεις στο Πεδίο του Άρεως μαζί με τα υπόλοιπα φυτά. Αυτό κάνω, διαλύω την ανθρωπίλα που μου άφησε η αναμονή στην πρώην τουαλέτα, σκέφτομαι ότι είμαι τυχερή, τουλάχιστον έχουν αφαιρέσει τα πλακάκια.
Γρήγορα θα γυρίσω στο γραφείο. Εκεί θα παίξω λίγο σκάκι. Το κακό με το σκάκι στο γραφείο είναι ότι τα πιόνια είναι βαριά και δεν μετακινούνται εύκολα. Δεν είναι όπως με το ξύλινο σκάκι, να η πλατφόρμα να το πιόνι. Εδώ χρειάζομαι συγκεκριμένες φωνητικές εντολές. Κάθε πιόνι αντιλαμβάνεται και ευαισθητοποιείται σε συγκεκριμένα ηχόχρωμα, ένταση και τόνο. Ναι, είναι υπερβολή να πει κανείς ότι το παραμικρό λάθος είναι καταστροφικό, αλλά θα το πω, είναι καταστροφικό πρωτίστως για το στομάχι μου. Ξεχνάω ότι είναι παιχνίδι και κυρίως ότι παραμένω παίκτης δια πληρεξουσίου. Ξεχνάω την δική μου παρτίδα. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται. Του τάζω τραχανά φτιαγμένο από τα χεράκια μου. Ξέρει ότι του λέω ψέμματα, θα καταλήξω μετά από κανά δίωρο στο il postino να τρώω μεζέδες με παρέα αλλόκοτη, την Κίκα 6 μηνών και τους γονείς της.
Ο μπαμπάς της παλιός συμμαθητής από το Γυμνάσιο, είναι ολόιδιος με τότε. Έχω την εντύπωση ότι όλοι είμαστε ολόιδιοι. Τρώμε αργά και το παιδί ανακαλύπτει τον κόσμο με ένα τρόπο φασαριόζικο. Ο πεζόδρομος της Γριβαίων είναι σαν παραλία, κόσμος αρκετός λιάζεται, κανείς δεν κολυμπά, η θάλλασα είναι βρώμικη σήμερα σκεφτόμαστε όλοι, βουτάμε στις μπύρες και στα κρασιά, στην υγειά μας, η κίκα συνοφρυώνεται με το τσούγκρισμα. Από εκείνη την στιγμή θα αναζητά ολοένα την προσοχή μας. Η ευχή μας της έπεσε βαριά. Χαλαρώνουμε ωστόσο, είναι παρασκευή περνάμε καλά, ρευόμαστε μπύρες και παπαρδέλες με μελιτζάνα, vitelo tonato στα πιάτα να σπαρταράει και έξω καρδιά. Θέλουμε όλοι να φύγουμε έξω από εδώ αλλά μας κρατάει ο καιρός και η παραλία στη Γριβαίων. Σκοτεινιάζει αργά.
Το βράδυ με πείθουν να πάω σε παρουσίαση για τα 70 χρόνια της Φλέρυς Ντανωνάκη. Σηκώθηκα και έφυγα, δεν είχε τίποτα εκεί που να αφορά την Φλέρυ. Την σκεφτόμουν στον δρόμο, είχα ακούσει μια ηχογράφησή της από τον Τιπούκειτο κάποτε. Πόσο μακριά ήταν από όλα αυτά. Γύρισα σπίτι έβαλα τον Μεγάλο Ερωτικό και ξανάπιασα να την γνωρίζω. Η φωνή της με κάνει να αισθάνομαι σαν μωρό, καθαρή και αθώα. Κοιμάμαι με αυτό το αίσθημα.
No comments:
Post a Comment