PORTRAIT ????

Ο μυστικός κήπος του Αλλάχ, χμμ … στην πραγματικότητα επρόκειτο για έναν ολόκληρο μυστικό κόσμο. Είναι περίεργη η σχέση που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος με τον τόπο. Ακόμα και όταν απομακρυνθεί από αυτόν είναι ικανός να τον κουβαλά μέσα του ανεξαρτήτως συνθηκών. Όπως ο φυλακισμένος ζεί σε τόπο ανοιχτό όσο είναι μέσα στη φυλακή και όταν βγαίνει έξω βλέπει τον κόσμο από ένα παράθυρο με σίδερα, έτσι είναι ο άνθρωπος,


Ακόμα και τώρα, που βρίσκομαι πίσω, μιας που αναγκάστηκα να γυρίσω στον δικό μου, ξυπνώ τα πρωινά και όπως κατεβαίνω τον δρόμο για το γραφείο, έχω την αίσθηση ότι έτσι όπως σηκώνω τα μάτια μου θα δω τα βουνά του Αρχαγγέλου να αχνίζουν στο τοπίο. Η απόλυτη αλήθεια είναι ότι τις καλές ημέρες όταν η ψυχή αλωνίζει ελεύθερα , έτσι όπως σηκώνω τα μάτια μου τα ΒΛΕΠΩ τα βουνά του αρχαγγέλου να αχνίζουν στην Σκουφά, και στην Ιπποκράτους τα έχω δεί καμιά φορά…


Γύρισα πίσω στον δικό μου,αλλά το ταξίδι δεν τελείωσε ακριβώς. Περπάτησα τόσες φορές μέσα στην τάφρο, γύρω από τα τείχη, που το ζωντανό τα κατουρούσε σπιθαμή σπιθαμή επίμονα, και όσο και αν το επαναλάμβανα δεν το χόρταινα. Κάθε φορά τα τείχη, ο ίσκιος τους και οι σκιές , οι φοίνικες που έστεκαν εκεί ανεξαρτήτως χρόνου, με έβλεπαν αλλιώς. Ή μήπως εγώ τα έβλεπα αλλιώς; Το σίγουρο πάντως είναι ότι τώρα που η όψη τους δεν είναι παρά μόνο στη μνήμη, εγκεφαλική και ψηφιακή, τώρα με ακολουθούν οι ιστορίες που μου ψιθύριζαν όσο εγώ περιπλανιόμουν ανάμεσα τους. Λέξεις, σύνδεσμοι, επιθετικοί προσδιορισμοί μου ζητάνε να βάλω μόνο τα σημεία στίξης, και έτσι να γίνουν φράσεις στη σειρά, μονοπάτια αποκάλυψης του μυστικού κόσμου.

Το περιβάλλον του με επηρρέασε βαθιά με προσδιόρισε, εγώ ακόμα μία φιγούρα στο πλήθος των ασεβών, αντιλήφθηκα τη δύναμη της πληροφορίας του βιολογικού υλικού, ξύπνησαν μέσα μου ένστικτα πρωτογενή και τότε αντιλήφθηκα το βλέμμα του ζωντανού, όταν σοβαρό στοχάζονταν τον ορίζοντα με τη μύτη ανοιχτή στις μυρωδιές του παρόντος χωροχρόνου.

Με το βλέμμα αυτό αντικρίζω τον κόσμο, είναι σαν σπαθί αυτό το βλέμμα, καρφώνεται στα αντικείμενα και ταυτόχρονα καρφώνει τα πόδια μου στη γή.

Αυτά σκεφτόμουν λοιπόν, χθές, , στο λοφο του Στρέφη. Η ώρα ήταν πραγματικά περασμένη και η ησυχία της πόλης παραδόξως πώς, σωστό γιαούρτι.

Τις σκέψεις αυτές τις έχωνα σαν κουτάλι μέσα στην πηχτή ησυχία. Ο κόσμος λες και είχε λιώσει από την υγρασία, το σκοτάδι έκρυβε την ασχήμια, εγώ και το ζωντανό για λίγο είμασταν μόνοι στον κόσμο αυτό. Ξαφνικά το ζωντανό σταμάτησε και σήκωσε την ουρά σαν κεραία, ήταν φανερό,ήταν κάποιος εκεί. Έκανα τις δρασκελιές στα γρήγορα, και τότε τα είδα, δυο πανέμορφα σκυλιά, τα λεγόμενα αδέσποτα του Σεπτέμβρη σε νυχτερινή περιπολία. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις χωρίς να ακουστεί κιχ, οι μύτες είχαν πιάσει δουλειά, οι ουρές κεραίες άφηναν χώρο για την ιεροτελεστία, γρήγοραν άρχισαν να κουνιούνται ρυθμικά, είμασταν πλέον μια παρέα.



Τα ζωντανά μπροστά, μύριζαν λαίμαργα το νωτισμένο χώμα, ο δρόμος είχε στεγνώσει από το ψιχάλισμα του απογεύματος, η υγρασία είχε υποχωρήσει αισθητά, μια δροσιά άρχισε να πιάνει και εκείνη τη στιγμή, έτσι ορφανή, μόνη, χαμένη στις σκέψεις που κουτάλιαζαν την ησυχία – γιαούρτι αισθάνθηκα πιο ζωντανή και αδέσποτη από ποτέ.
Στο σπίτι πια, το ζωντανό ξάπλωσε μόνο στην βεράντα, να αφουγκραστεί τα ροχαλητά της γειτονιάς. Ξάπλωσα μεγαλομανώς στο καναπέ, άναψα τσιγάρο και έριξα όλο μου το βλέμμα στο πλαίσιο του παραθύρου. Τα σκάγια πήραν και το ζωντανό, σηκώθηκε μεγαλοπρεπώς, πλατάγιασε τη γλώσσα και σωριάστηκε μπροστά μου, την ώρα που έσβηνα το τσιγάρο. Το βλέμμα του καρφώθηκε μπάμ στην καρδιά : “Πρέπει να κοιμηθούμε, κάνει καλό στα ούλα…”
Υπάκουσα τυφλά, σαν πιστό σκυλί.