BREAKFAST IN BRUSSELS

Τρίο αυτή την φορά. Καθόμαστε αναπαυτικά στο τεράστιο ταξί,μετακινούμαστε με γέλια,είναι νωρίς το πρωί, ξενυχτισμένο, χαρούμενο τρίο. Στη στροφή από τον περιφερειακό Υμηττού προς την Αττική οδό συναπαντήσαμε τον δίσκο, τη στιγμή που έσκαγε μύτη, χαρούμενος και αυτός και φρέσκος. Ενας φρέσκος ήλιος να μας ξεπροβοδίζει, οιωνός από τους λίγους. Χώθηκα στο φώς του με λαχτάρα. Τα προγνωστικά μιλούσαν για χαμηλές θερμοκρασίες.
Οιωνός άριστος ο ηλιάκος. Ωραίοι, χαλαροί ταξιδιώτες περάσαμε στο gate με ύφος συμμορίας ηδονής. Στο τέρας το ενδιαφέρον ήταν ένα και μοναδικό: ο άγιος δίσκος της Ολυμπιακής. Μας έκανε να ξεχάσουμε χάπια και συμπτώματα στο πί και φι. To τρίο ρέπει προς την ομοιοπαθητική. Φάγαμε μέχρι και το πεθαμένο λουκάνικο Φρανκφούρτης και ζητήσαμε και άλλο πλαστικό ψωμάκι με βλέμμα τουμπανιασμένο από την πείνα. Μας το έδωσαν δίχως δεύτερη κουβέντα.

Από τη φυσούνα του τέρατος στην κάψουλα του Αεροδρομίου Βρυξελλών. Οι κυλιόμενοι δρόμοι μας οδηγούν με βιάση στην κορδέλα 4, οι βαλίτσες μας στροβιλίζονται στην κορδέλα, μας περιμένουν σαν πιστά σκυλιά, μα τι συντονισμός, αυτό δεν είναι ταξίδι, είναι συγχρονική κολύμβηση στον ωκεανό του σύμπαντος. Ταξάκι βελγικό, monsieur la porte de la porte baggage est ouverte!!! Rue du Duc, Wollyve St Pierre. Άριστος οιωνός ο ηλιάκος σου λέω, είχε πάρει το ίδιο αεροπλάνο με εμάς. Επισκέπτης και αυτός στην πόλη.
Βρυξέλλες με ήλιο, βόλτα στη rue haute, Marolles. Το Palais de Justice εργοτάξιο μεγαλοπρεπές. Project αποφαίνεται το τρίο. Χωνόμαστε στο pain cotidien για φαγητό. Καθόμαστε στο αίθριο για να έχουμε παρέα και τον συνταξιδιώτη μας ηλιάκο.Τάρτα με κολοκύθα και σαλάτα με βινεγκρέτ μουστάρδας. Σούπα κρεμμυδιών. Σαλάτα τόνου, άσπρη μπύρα, άσπρο κρασί και νερό.Όλα άσπρα και φωτεινά, διάθεση καθαρή αν και λίγο συμπιεσμένη από το αεροπλάνο. Το τρίο πήρε απόφαση στον επόμενο προορισμό θα παίξουμε Λόττο. Θα χρειαστούμε κάτι παραπάνω αν θέλουμε να τρώμε έτσι σε όλο το ταξίδι. Επιστροφή από το gare centrale μην αναβάλεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα! Αγορά εισητηρίων σε γκισέ με τον παλιό καλό τρόπο. Πληρώνουμε μετρητά. Είμαστε αφανείς ταξιδιώτες. Μόνο τα κινητά μας δίνουν στίγμα. Με τα εισητήρια στα χέρια κοιταζόμαστε συνωμοτικά. Το μάτριξ της βόρειας ευρώπης μας πηγαίνει τα μάλα, μας λείπουν μόνο τα δερμάτινα παλτά.

Αργότερα στο βράδυ στο HARAN την ώρα που σκίζαμε τα κορεάτικα rolls και βουτούσαμε τα σούσι στη σόγια, θα αισθανόμασταν περισσότερο ταξιδιώτες. Η κούραση είχε πλέον καθίσει ακόμα και στις τρίχες της κεφαλής μας ,αλλά το κρασί και το καλό φαί μας κρατούσαν όρθιους στη θέση μας. Αργούτσικα, κατά τις 11.30 παίρνουμε το μετρό της επιστροφής. Έχουμε δώσει ραντεβού με τους συρμούς, με το που φτάνουμε στο σταθμό, έρχονται να μας πάρουν. Το τρίο χαμογελάει μεταξύ του. Οπωσδήποτε Λόττο αποφαινόμαστε. Κοιμάμαι και το μυαλό μου κληρώνει αριθμούς. Να θυμηθώ να ρωτήσω τον Daan πώς παίζεται το Λόττο στο Άμστερνταμ.