Πέτυχα την Πανεπιστημίου κλεισμένη από τα όργανα ασφαλείας. Την έβλεπα από ψηλά, όπως κατέβαινα βιαστικά τη Σίνα να χάσκει άδεια, μες στο σκοτάδι ξεχώριζαν οι κόκκινες κορδέλες κυκλοφορίας. Μόλις είχα αφήσει την Σκουφά , σωστό θάλαμο αερίων και επιτάχυνα συνέχεια τα βήματά μου με τη μύτη και το στόμα ερμητικά κλειστά. Τα μάτια και τα αυτιά δεινοπάθησαν μέχρι να φτάσω την όαση της Πανεπιστημίου.
Ετσι δεινοπαθημένα τα έσυρα μέχρι το Παλλάς. Φωταγωγημένο έστεκε εκεί, σαν μακέτα με τον κόσμο σε τυχαία σημεία βαλμένο. Η μακέτα περιβάλλοταν από την ανοιξιάτικη νύχτα, ο κόσμος βούιζε, όλοι ήταν αναστατωμένοι, περιμέναν με ανυπομονησία. Η παράσταση καιθυστερούσε.
Βούλιαξα τις μπότες μου με λαιμαργία στις παχιές μοκέτες, η ανυπομονησία με έκανε παιδί που ήθελε κυριολεκτικά να ανέβει χοροπηδώντας τα σκαλιά. Κράτησα το παιδί μέσα μου τρυφερά από το χέρι και του υποσχέθηκα το πρόγραμμα. Έπεσα μέσα. Ήταν ένα κομψοτέχνημα που κράτησε εμένα και το παιδί στην ίδια θέση μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση.
Στην αρχή αισθάνθηκα ότι κάποιος με είχε βάλει σε ένα ξεχωριστό χώρο, σε ένα χώρο αναμονής που διαφοροποιούσε το πριν από το μετά τραβώντας μια γραμμή με απλή χρήση του φωτός και της μουσικής. Μετά κάποιος με πήρε από αυτή την αίθουσα αναμονής και με έβαλε σε ένα δωμάτιο που όλα γύρω του ήταν σελίδες, σελίδες βιβλίων . Ήταν σαν παραμύθι γιατί οι σελίδες αυτές είχαν φωνή, σαν να άκουγα το περιεχόμενό τους σε σύνοψη από μια φωνή χωρίς καμία προσωπική χροιά. Σαν να μου μιλούσε το συλλογικό ασυνείδητο του είδους μου.
Τότε, χωρίς να το πολυκαταλάβω το σώμα μου χαλάρωσε, ο αυχένας μου γλύκανε, η αναπνοή μου ηρέμησε και πολύ απλά μπήκα σε ένα αόρατο χώρο, όπου οποιαδήποτε σκέψη θα μπορούσε να αναπτυχθεί, οποιαδήποτε εικόνα θα μορούσε να ξεπηδήσει, θα μπορούσα κάλλιστα να βρίσκομαι στον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Είναι σίγουρο, ότι ο σύγχρονος άνθρωπος κάνει πολλές ανόητες σκέψεις, ίσως γιατί υπερτροφοδοτεί τον εγκέφαλό του, μεταθέτοντας το κέντρο βάρους της ύπαρξής του σε αυτό το σημείο. Η παράσταση μου επιβεβαίωσε την σκέψη αυτή σε real time ήταν σαν να άκουγα το μυαλό μου, άκουσα σκέψεις για τις οποίες έχω ντραπεί, είδα οράματα που με έχουν ταξιδέψει μακριά, θυμήθηκα ιστορίες που είχα ξεχάσει και σε όλα αυτά η μουσική είχε τη ροή του αίματος στις φλέβες.
Όταν τελείωσε το ταξίδι από το Α στο Ω χειροκρότησα τους ηθοποιούς με θέρμη, ήταν όλοι τους καταπληκτικοί! Ο Μαμούρης σωστή αποκάλυψη, η Λένα σταθερή αξία, η Αγγελική εξαιρετική κάψουλα κίνησης και λόγου, ο Απόστολος παρών και δυνατός με το πιο ανεπαίσθητο τρόπο.
Χειροκρότησα δυνατά και όλους αυτούς που έκαναν τις σελίδες του βιβλίου να γυρνάνε τόσο απλά μπροστά στα μάτια μου και τη νύχτα να πέφτει στην οθόνη, χειροκρότησα τα κρυφά νοήματα, τα καλά κρυμμένα. Χειροκρότησα την ιδιοφυία του σκηνοθέτη Ας Μπουλάγιεφ και την αποτελεσματικότητα της ομάδας.
Φεύγοντας, είχα την αίσθηση ότι εμπιστεύτηκα τον χρόνο μου σε έναν ευφάνταστο χειρούργο που μου έδωσε τη δυνατότητα να είμαι παρούσα στη φάση αποκρυπτογράφησης του μυστήριου της ύπαρξης μου.
Μπαίνοντας στο Παλλάς ήξερα ελάχιστα για το μυστήριο αυτό. Βγαίνοντας από το Παλλάς είχα μάθει πώς το μυστήριο αυτό κινητοποιεί την ύπαρξη μας προς πολλές κατευθύνσεις, αλλά παράλληλα την δεσμεύει σε μια τροχιά γύρω από τη λύση του. Είμαστε μονάδες ενός άπειρου αριθμού, οποιαδήποτε αλλαγή στη μονάδα επιδρά άραγε στην απειρότητα του αριθμού;
Με αυτή την ερώτηση βρέθηκα να καίω με καύτρα davidoff το ημίφως του σπιτιού μου τις πρώτες πρωινές ώρες έχοντας αγκαλιά το ζωντανό. Το τετράποδο αναστέναξε , σκόρπισε τις στάχτες στο γυάλινο τραπέζι και με κοίταξε καλά καλά. Βλέμμα νούμερο 477. Πολύ γρήγορη μετάφραση “Εγώ παντως βραδυνή βόλτα δεν έχω πάει, να ξέρεις ότι το βράδυ θα σου κατουρήσω το πάτωμα και αυτό είναι πολύ κακό κάρμα για την ύπαρξη, δικιά μου ”.
End of energy power
No comments:
Post a Comment